Evolution, Ethics, and the Market

by Michael Shermer

Big Questions
August 27, 2010

Given the economic roller-coaster ride of the past two years, the idea that capitalism promotes morality might seem like an oxymoron. The imperfections of the market system, the wild swings of the boom-and-bust cycle, and the "animal spirits" of irrational investors have revealed the gulf between economic theory and financial reality — and have put the advocates of capitalism on the defensive.

But let's not get carried away. As every economist knows, the market system, based on the free exchange of goods, is the greatest prosperity-generating machine ever invented. Nor are markets just a necessary evil that we must regretfully tolerate. To the contrary, trade itself leads directly and measurably to greater virtue — to higher levels of generosity, fairness, and trust. But don't take my word for it. There is plenty of experimental evidence to back me up, and it points to the deep evolutionary foundations of the market's moral effects.

More

Freakonomics Movie Trailer Released!

More

Stone Age Minds - A conversation with evolutionary psychologists Leda Cosmides and John Tooby

Reason TV
August 5, 2010

Based at the Center for Evolutionary Psychology at the University of California, Santa Barbara, Leda Cosmides and John Tooby are two pioneers and leading lights in the field of evolutionary psychology. This multidisciplinary approach seeks to develop a better understanding of human nature by taking seriously the idea that our brains evolved to solve a variety of adaptive problems routinely faced by our hunter-gatherer ancestors.

While our "stone age minds" have programs that are very good at things like detecting lies, attracting mates and avoiding predators, they are in many ways ill equipped for the kind of complex market-based society that we live in today. The lens of evolutionary psychology, for example, provides insights into why so many people in industrialized countries are overweight and sympathetic to socialist ideas.

Reason.tv's Paul Feine sat down with Cosmides and Tooby to learn more about evolutionary psychology, the history of the field, and the implications for our society.

Approximately 10 minutes. Produced by Paul Feine; shot by Alex Manning and Hawk Jensen; edited by Paul Feine and Alex Manning.

For an extended version of this interview, go here.

Superstition: Belief in the Age of Science

From uttering a prayer before boarding a plane, to exploring past lives through hypnosis, has superstition become pervasive in contemporary culture? Robert Park, the best-selling author of Voodoo Science, argues that it has. In Superstition, Park asks why people persist in superstitious convictions long after science has shown them to be ill-founded. He takes on supernatural beliefs from religion and the afterlife to New Age spiritualism and faith-based medical claims. He examines recent controversies and concludes that science is the only way we have of understanding the world.

Park sides with the forces of reason in a world of continuing and, he fears, increasing superstition. Chapter by chapter, he explains how people too easily mistake pseudoscience for science. He discusses parapsychology, homeopathy, and acupuncture; he questions the existence of souls, the foundations of intelligent design, and the power of prayer; he asks for evidence of reincarnation and astral projections; and he challenges the idea of heaven. Throughout, he demonstrates how people's blind faith, and their confidence in suspect phenomena and remedies, are manipulated for political ends. Park shows that science prevails when people stop fooling themselves.

Compelling and precise, Superstition takes no hostages in its quest to provoke. In shedding light on some very sensitive--and Park would say scientifically dubious--issues, the book is sure to spark discussion and controversy.

Economics Behaving Badly

by George Loewenstein and Peter Ubel

New York Times
July 14, 2010

It seems that every week a new book or major newspaper article appears showing that irrational decision-making helped cause the housing bubble or the rise in health care costs.

Such insights draw on behavioral economics, an increasingly popular field that incorporates elements from psychology to explain why people make seemingly irrational decisions, at least according to traditional economic theory and its emphasis on rational choice. Behavioral economics helps to explain why, for example, people under-save for retirement, why they eat too much and exercise too little and why they buy energy-inefficient light bulbs and appliances. And, by understanding the causes of these problems, behavioral economics has spawned a number of creative interventions to deal with them.

But the field has its limits. As policymakers use it to devise programs, it’s becoming clear that behavioral economics is being asked to solve problems it wasn’t meant to address. Indeed, it seems in some cases that behavioral economics is being used as a political expedient, allowing policymakers to avoid painful but more effective solutions rooted in traditional economics.

More

The Limits of the Coded World

by William Egginton

New York Times
July 25, 2010

In an influential article in the Annual Review of Neuroscience, Joshua Gold of the University of Pennsylvania and Michael Shadlen of the University of Washington sum up experiments aimed at discovering the neural basis of decision-making. In one set of experiments, researchers attached sensors to the parts of monkeys’ brains responsible for visual pattern recognition. The monkeys were then taught to respond to a cue by choosing to look at one of two patterns. Computers reading the sensors were able to register the decision a fraction of a second before the monkeys’ eyes turned to the pattern. As the monkeys were not deliberating, but rather reacting to visual stimuli, researchers were able to plausibly claim that the computer could successfully predict the monkeys’ reaction. In other words, the computer was reading the monkeys’ minds and knew before they did what their decision would be.

The implications are immediate. If researchers can in theory predict what human beings will decide before they themselves know it, what is left of the notion of human freedom? How can we say that humans are free in any meaningful way if others can know what their decisions will be before they themselves make them?

More

Your Move: The Maze of Free Will

by Galen Strawson

New York Times
July 22, 2010

You arrive at a bakery. It’s the evening of a national holiday. You want to buy a cake with your last 10 dollars to round off the preparations you’ve already made. There’s only one thing left in the store — a 10-dollar cake.

On the steps of the store, someone is shaking an Oxfam tin. You stop, and it seems quite clear to you — it surely is quite clear to you — that it is entirely up to you what you do next. You are — it seems — truly, radically, ultimately free to choose what to do, in such a way that you will be ultimately morally responsible for whatever you do choose. Fact: you can put the money in the tin, or you can go in and buy the cake. You’re not only completely, radically free to choose in this situation. You’re not free not to choose (that’s how it feels). You’re “condemned to freedom,” in Jean-Paul Sartre’s phrase. You’re fully and explicitly conscious of what the options are and you can’t escape that consciousness. You can’t somehow slip out of it.

More

Journal of Economic Perspectives

The Journal of Economic Perspectives (JEP) attempts to fill a gap between the general interest press and most other academic economics journals. The journal aims to publish articles that will serve several goals: to synthesize and integrate lessons learned from active lines of economic research; to provide economic analysis of public policy issues; to encourage cross-fertilization of ideas among the fields of thinking; to offer readers an accessible source for state-of-the-art economic thinking; to suggest directions for future research; to provide insights and readings for classroom use; and to address issues relating to the economics profession. Articles appearing in the journal are normally solicited by the editors and associate editors. Proposals for topics and authors should be directed to the journal office.

Online issues of the Journal of Economic Perspectives published since 1999 are now publicly accessible at no charge, compliments of the American Economic Association.

Leave the Gamblers Alone: Why can't adults be left to do what we want to do?

For self-responsible adults, writes John Stossel, gambling can be fun and harmless. A free country is supposed to treat adults as though we are self-responsible. Government should let us learn from our mistakes rather than treat us like children.

More

Η Εξελικτική Ψυχολογία (απάντηση στον Homo Sapiens Socrates)

Σωκράτη οι παρατηρήσεις σου είναι πολύ εύστοχες και μάλιστα τέτοιου είδους αντιρρήσεις αποτελούν εν μέρει και την κύρια κριτική απέναντι στην ΕΨ που συνήθως προέρχεται από άσχετα μ’αυτήν επιστημονικά πεδία. Θα προσπαθήσω εδώ να δώσω μια σύντομη απάντηση σ’αυτήν την κριτική και μάλλον θα τη συμπεριλάβουμε μαζί με τις υπόλοιπες και στις σημειώσεις.

Κατ’ αρχήν σύμφωνα με την αρχή της διαψευσιμότητας του Karl Popper μια θεωρία για να θεωρηθεί επιστημονική θα πρέπει να σου δίνει τη δυνατότητα να την διαψεύσεις για τον απλό λόγο ότι για να αποδείξεις την αλήθεια μιας υπόθεσης σε όλες τις περιπτώσες απαιτείται ένας άπειρος αριθμός δεδομένων – πράγμα αδύνατον – ενώ για να τη διαψεύσεις αρκούν συνήθως έστω και λίγες περιπτώσεις (βεβαίως και η διάψευση είναι πολύπλοκη υπόθεση γιατί για να είναι επιστημονική δεν αρκεί ένα μεμονωμένο αρνητικό αποτέλεσμα αλλά συγκέντρωση στοιχείων, σύγκριση, ορθός έλεγχος και επιστημονική μεθοδολογία).

Η ΕΨ όπως και κάθε άλλη σοβαρή θεωρία ψυχολογίας σαφώς και ενέχει αυτήν τη διαψευσιμότητα στις υποθέσεις της. Kάτι που της δίνει επιπλέον αυτό το πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες κοινωνικές επιστήμες και δεν απαιτεί κανενός είδους «διανοητικό άλμα» είναι η δυνατότητα διεξαγωγής πειραμάτων και συλλογής εμπειρικών δεδομένων τόσο στο εργαστήριο όσο και εκτός αυτού.

Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα. Όπως έχουμε πει, ένα από τα σημαντικότερα προσαρμοστικά ζητήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο εγκέφαλος των προγόνων μας ήταν η επιλογή συντρόφου (mate selection) γιατί με αυτήν διασφαλίζεται η αναπαραγωγή και η διάδοση των γονιδίων στις επόμενες γενιές. Ως εδώ αυτή η θεωρία είναι αρκετά ευλογοφανής. Από αυτήν προκύπτει λογικά μια υπόθεση που κάνει η ΕΨ για την επιλογή συντρόφου. Οι γυναίκες ως πιο ευάλωτες για πολύ μεγάλο διάστημα (καθώς διέθεταν μετρημένα ωάρια, έπρεπε να κυοφορήσουν πολλούς μήνες, να θρέψουν και να φροντίσουν το παιδί για αρκετά χρόνια μέχρι να μπορεί να τα καταφέρει μόνο του) προτιμούσαν άντρες που θα μπορούσαν να διασφαλίσουν πόρους (τροφή και ασφάλεια) σ’αυτές και το παιδί. Με αυτές τις προτεραιότητες οι γυναίκες εξασφάλιζαν την διάδοση των γονιδίων τους. Οι άντρες, από την άλλη μεριά, που ενδιαφέρονταν ως πρώτη προτεραιότητα να αναπαράγουν καλά γονίδια σε υγιείς και ικανούς απογόνους, ήταν λογικό να προτιμούν υγιείς, νέες και καλοφτιαγμένες γυναίκες (γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά αποτελούν άμεσους σηματοδότες υγείας). Και οι δυο στρατηγικές φαίνεται να πετυχαίνουν αποτελεσματικά την επιβίωση του είδους μέσω της αναπαραγωγής.

Η ΕΨ λοιπόν υποθέτει ότι ο εγκέφαλος των δυο φύλων ανέπτυξε μέσω της φυσικής επιλογής αντίστοιχα modules που μας καθοδηγούν εως και σήμερα ως έναν βαθμό στην επιλογή συντρόφου. Συγκεκριμένα το μοντέλο που προτείνει είναι ότι οι γυναίκες έχουν μια προτίμηση σε μεγαλύτερους άντρες γιατί αυτό σηματοδοτεί στις κοινωνίες μας ένα άτομο αποκατεστημένο και ώριμο που μπορεί να παράσχει πόρους στην οικογένειά του, ενώ οι άντρες προτιμούν νεότερες και όμορφες γυναίκες. Αυτό το μοντέλο έχει πράγματι επιβεβαιωθεί με μια πληθώρα εμπειρικών δεδομένων (ενδεικτικά μόνον βλ. τις έρευνες του D.M. Buss αλλά και την πολύ πρόσφατη έρευνα στα οικονομικά που ανέφερε ο κ. Χατζής στο μάθημα) κι έχει αντέξει στο τεστ του χρόνου (και του Popper). Ή με άλλα λόγια, όσοι έχουν προσπαθήσει να το ελέγξουν δεν έχουν καταφέρει ως τώρα να το διαψεύσουν.

Όπως παρατηρούμε, λοιπόν, από την αρχή – δηλαδή τη σύλληψη της θεωρίας και την παραγωγή των υποθέσεων – εως το τέλος – τη συγκέντρωση και τον έλεγχο των δεδομένων – η ΕΨ έδειξε ότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας σοβαρής επιστήμης. Μάλιστα η ΕΨ «ξεπερνάει» σε επιστημονικότητα παρα πολλές άλλες ψυχολογικές θεωρίες που πολλοί τις θεωρούν δεδομένες. Επειδή όμως η ΕΨ είναι μια νέα επιστήμη, αρκετές υποθέσεις που κάνει δεν έχουν υποβληθεί ακόμη σε αρκετά τεστ διαψευσιμότητας από εμπειρικά δεδομένα κι έτσι φυσιολογικά υπάρχει ακόμη κάποιος σκεπτικισμός.

Μια άλλη διάκριση που πρέπει να γίνει επίσης και πολύ σύντομα είναι η εξής: ενώ τα πάντα επάνω μας είναι προϊόν της εξέλιξης με την έννοια ότι μας συνόδευσαν εως σήμερα, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είχαν κάποτε surviving value. Όπως έχει αναφερθεί και σε προηγούμενη διάλεξη, υπάρχουν διάφορα χαρακτηριστικά που δεν φαίνονται να έχουν ή να είχαν κανέναν εξελικτικό σκοπό, από τις θηλές στους άντρες εως την καλλιτεχνική έκφραση. Άρα μπορεί να έχουμε κάτι : (α) γιατί μας ήταν απαραίτητο για την επιβίωση, (β) γιατί απλώς την εξυπηρετούσε, (γ) γιατί δεν την εμπόδιζε ή (δ) γιατί ενώ την εμπόδιζε είχαμε και κάτι άλλο που το αντιστάθμιζε (βλ. ουρά παγωνιού). Με τα εργαλεία που διαθέτει η ΕΨ μπορεί και πρέπει να κάνει αυτές τις διακρίσεις και να καταλήγει σε ασφαλή συμπεράσματα πριν αποφανθεί ποιόν από τους παραπάνω ρόλους διαδραματίζει κάποιο χαρακτηριστικό ή κάποια ιδιότητα.

Από την άλλη, εμείς, στο συγκεκριμένο σεμινάριο, δεν κάνουμε ΕΨ, ούτε έχουμε τη δυνατότητα να ελέγχουμε εκείνη την ώρα πειραματικά όλες τις υποθέσεις που μπορεί να συζητηθούν. Για διδακτικούς σκοπούς χρησιμοποιούμε τη λογική της ΕΨ για να κάνουμε κατανοητά τα εργαλεία της και τη σπουδαιότητά της. Πρέπει όμως να επισημάνουμε ότι οι υποθέσεις που έχουν ειπωθεί κατα καιρούς δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας, αλλά υπαρκτά και σοβαρά μοντέλα, που ελέγχονται από τους ειδικούς και υπάρχουν στη βιβλιογραφία, όπως η προτίμηση για ενεργειακές τροφές και διάφορα άλλα.

Απορίες ενός μπερδεμένου homo sapiens

Ακούγοντας στο τελευταίο σεμινάριο για τις εξηγήσεις που δίνει η εξελικτική ψυχολογία για διάφορα θέματα, άρχισα να απορώ μέχρι πού μπορεί να φτάσει άραγε η εξηγητική της δύναμη. Η Νομική εξηγείται; Σίγουρα θα εξηγείται, αφού οι άνθρωποι μάλλον θα αντιλήφθηκαν πόσο λιγότερο ευάλωτοι και περισσότερο αποτελεσματικοί είναι σε κοινωνικό περιβάλλον. Έτσι, αναγκάστηκαν να οργανώσουν αυτό το κοινωνικό πλαίσιο και σιγά σιγά αναπτύχθηκε η Νομική. Ίσως τα ίδια θα μπορούσαν να ειπωθούν και για τα Οικονομικά.

Αλλά το πράγμα δεν σταματάει εδώ. Αλήθεια, που σταματάει; Τι δεν μπορεί να εξηγηθεί με την εξελικτική ψυχολογία; Περιγράφει όντως την πραγματικότητα με τόση ενάργεια; Η απορία μου έγκειται κατά βάση στο πόσο επιστημονική είναι. Δεν αντιλέγω στη σύνδεση σημερινών δραστηριοτήτων με κινδύνους ή συνήθειες που επικρατούσαν για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν το ορόσημο της εμφάνισης του homo sapiens. Αλλά πόσο επιστημονικό είναι; Μήπως είναι απλές εικασίες; Μήπως είναι απλά λογικοφανείς εξηγήσεις;

Για παράδειγμα: Η εξήγηση του path dependence από εξελικτικής άποψης είναι ότι πιθανόν στις μικρές ομάδες που ζούσε ο άθρωπος (πριν γίνει... άνθρωπος), εξυπηρετούσε καλύτερα να ακολουθείς τους πολλούς, γιατί εκεί υπήρχε ασφάλεια και εξοικονόμηση ενέργειας. Ακόμα και αν γινόταν λάθος, θα είμασταν όλοι μαζί.

Φαίνεται λογικό και δεν έχω κάτι να αντιπροτείνω. Αλλά πόσο επιστημονικό είναι;Δηλαδή η σύνδεση της νευροφυσιολογικής βάσης του path dependence με μια υποτιθέμενη κατάσταση που συνέβαινε επαναλαμβανόμενα για χιλιάδες χρόνια είναι τέτοια που να οδηγεί με βεβαιότητα στα εξαγόμενα συμπεράσματα; Και φαντάζομαι εδώ απαιτείται μια πιθανολόγηση μεγαλύτερη του 40% της προβλεψιμότητας της RCT.

Αν τα συμπεράσματα της εξελικτικής ψυχολογίας είναι επιστημονικά εξαρτάται και από το ποιες ιδιότητες πρέπει να συγκεντρώνει μια δραστηριότητα ώστε να αποκτήσει αυτόν το χαρακτήρα. Αν δεχθούμε τη θεωρία της διαψευσιμότητας (falsifiability) του Karl Popper, τότε μάλλον δεν αποτελούν επιστήμη περίπου όλες οι κοινωνικές επιστήμες. Άρα τι χρειάζεται ένα συμπέρασμα της εξελικτικής ψυχολογίας, ώστε να πάψει να φαίνεται σαν διανοητικό άλμα;

Almost winning is just as exciting!

Η ντοπαμίνη είναι ένας σημαντικός νευροδιαβιβαστής που συνδέεται με το λεγόμενο reward system του εγκεφάλου. Όταν η ντοπαμίνη εκκρίνεται σε μεγαλύτερες ποσότητες τότε έχουμε την αίσθηση της ευχαρίστησης και συνήθως αναζητούμε να επαναλάβουμε την κατάσταση που την προκάλεσε. Τέτοιες καταστάσεις ή πράξεις που συνδέονται με την έκκριση ντοπαμίνης είναι η κατανάλωση φαγητού, το σεξ, τα ναρκωτικά και ο τζόγος (όταν κερδίζουμε).

Σε πρόσφατη έρευνα που έγινε στο University of Cambridge φαίνεται ότι οι ίδιες ποσότητες ντοπαμίνης που εκκρίνονται στον εγκέφαλο όταν κάποιος κερδίζει στο τζόγο είναι ίδιες με όταν σχεδόν κερδίζει!

Νομίζουμε ότι αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί κάποια άτομα είναι εθισμένα στα τυχερά παιχνίδια: δεν οφείλεται σε προβληματικά heuristics, biases, reasoning και γενικότερα εσφαλμένες απόψεις, πεποιθήσεις ή συμπεράσματα, αλλά σε υπερβολική έκκριση ντοπαμίνης. Αν αυτή η «εθιστική»ουσία εκκρίνεται όχι μόνο όταν το άτομο κερδίζει αλλά και όλες τις φορές που πάει να κερδίσει αλλά δεν τα καταφέρνει, τότε είναι πολύ πιο δύσκολο να αντισταθεί απ’ότι νομίζαμε μέχρι τώρα.

Είσαι πιο ορθολογικός από ένα 10χρονο;

Δεν είναι τελικά και τόσο δύσκολο να υπερβούμε το prospect theory. Πάντως ακόμα και ένα δεκάχρονο μπορεί!

The Relentless Subjectivity of Value

Διαβάστε μετά το άρθρο για τον πίνακα του Picasso το κείμενο του Max Borders στο econlib.

Picasso Sells at Record Auction Price

New York Times
May 5, 2010

On Tuesday night, a painting dashed off by Picasso in just one day in 1964 became the most expensive work of art ever sold at auction as it rose to $106.5 million.

It took Christopher Burge, Christie’s premier auctioneer, eight long minutes to raise the picture, dubbed “Nude, Green Leaves and Bust,” above the hitherto unattainable $100 million barrier. Mr. Burge opened the bidding by calling out $58 million and raised the stakes by $1 million increments. From $77 million, four new bidders, sitting in the room or operating over the phone, jumped into the fray. From $86 million on, the contest was confined to two telephone bidders. They fought it out until Mr. Burge brought down his hammer on a $95 million bid made under the paddle number 1709, which, with the sale charge, raised the full price to $106.48 million, to be precise.

More

Prospect Theory

Εδώ θα βρείτε το πρωτότυπο άρθρο των Daniel Kahneman και Amos Tversky, "Prospect Theory: An Analysis of Decision under Risk", που δημοσίευσαν στο περιοδικό Econometrica το 1979.

Επειδή δεν προλάβαμε να πούμε σχεδόν τίποτα για τα behavioral economics στο τελευταίο μάθημα, θα επανέλθουμε με περισσότερη ανάλυση την ερχόμενη Δευτέρα. Στις σημειώσεις που θα ανεβάσουμε την Παρασκευή δεν θα συζητάμε τα behavioral economics ακόμα. Θα παρουσιασθούν στο τέταρτο μέρος των σημειώσεων.

I, Robot

Άλλη μια ισχυρή ένδειξη της ορθολογικότητας (τουλάχιστον!): Ένα από τα πιο φιλόδοξα όνειρα που οι επιστήμονες – συνεργαζόμενοι από πολλά πεδία - προσπαθούν εδώ και πολλές δεκαετίες να επιτύχουν ρεαλιστικά πλέον, είναι να κατασκευάσουν μηχανές, υπολογιστές και γενικότερα εξαρτήματα που η λειτουργία τους θα προσεγγίζει όσο το δυνατόν περισσότερο τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου και της νόησης. Γιατί απλά ο εγκέφαλος είναι το μοναδικό «κατασκεύασμα» που μας προσφέρει «έτοιμο» η φύση με άπειρες και ακόμη ανεξερεύνητες δυνατότητες για να καταφέρνει τα πάντα. Και αναρωτιέμαι, είναι τυχαίο αυτό; Αν είμαστε συστηματικά ανορθολογικοί, επιρρεπείς διαρκώς σε λάθη και γενικότερα άχρηστοι (ας μην ξεχνάμε ότι όλα – σκέψεις και συναισθήματα - προέρχονται από τον εγκέφαλο!), τότε γιατί όλο αυτό το χάσιμο χρόνου, πόρων και άριστου ανθρώπινου δυναμικού σε τέτοιου είδους projects; Γιατί να κατασκευάσεις μια μηχανή που δεν θα επιτυγχάνει στόχους για τους οποίους την προορίζεις;

Μια μικρή αναφορά: επειδή ο όρος Artificial Intelligence (Τεχνητή Νοημοσύνη) χρωματίστηκε ιδιαίτερα αρνητικά από τις διάφορες ταινίες του Hollywood, όπου οι μηχανές και τα ρομπότ ως επί το πλείστον παρουσιάζονταν ως εχθροί του ανθρώπου που ανέπτυσσαν δική τους νοημοσύνη(!) και στόχο είχαν πάντα να κυριαρχήσουν στον πλανήτη, εγκαταλείφτηκε σταδιακά και αντικαταστάθηκε τελικώς – στο εξωτερικό κυρίως - από τον όρο Cognitive Systems.

Εδώ θα βρείτε ένα πολύ ενδιαφέρον σχετικό άρθρο που δημοσιεύεται στην ειδική έκδοση Mind and Brain του Scientific American (Απρίλιος 2010).

Προτιμήσεις, Αποκαλυπτόμενες

του Stephen J. Dubner

Ήμουν πρόσφατα σε ένα αεροπλάνο και σκεφτόμουν για το πολύ συχνά μεγάλο χάσμα μεταξύ των δηλωμένων προτιμήσεων των ανθρώπων (τι λένε ότι θα κάνουν) και των αποκαλυπτόμενων προτιμήσεων (τι κάνουν στην πραγματικότητα).

Υποθέτω ότι και η δική σου συμπεριφορά σοφέ αναγνώστη ορισμένες φορές φανερώνει αυτό το χάσμα (όπως και σίγουρα η δική μου). Λες ας πούμε ότι θα αποταμιεύσεις Χ δολάρια φέτος και τελικά αποταμιεύεις τα μισά του X. Ίσως δεν ασκείσαι, δεν ψηφίζεις ή δεν πας στην εκκλησία τόσο συχνά όσο δηλώνεις στα γκάλοπ.

Κοίτα, δεν παριστάνω τον κριτή, έτσι είναι η ζωή (και μερικοί, κι εγώ μαζί, κερδίζουμε τον επιούσιο εξερευνώντας αυτό το χάσμα μεταξύ δηλωμένων και αποκαλυπτομένων προτιμήσεων).

Πίσω στην αεροπορική πτήση: Ήταν η ώρα να σερβιριστεί το γεύμα. Στις θέσεις γύρω μου κάθονταν άτομα που θα μπορούσαμε να χωρίσουμε σε δύο περίπου ισάριθμες ομάδες: από τη μια αυτοί που ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) τους θα τους τοποθετούσε στην κατηγορία των υπέρβαρων (ξέρω, ξέρω, ο ΔΜΣ είναι προβληματικός τρόπος μέτρησης) και από την άλλη αυτοί που φαίνεται να έχουν φυσιολογικό ΔΜΣ. Η αεροσυνοδός προσέφερε την επιλογή μεταξύ δύο κυρίως πιάτων: φιλέτο κοτόπουλο με κρούστα παρμεζάνας ή σαλάτα με σολομό ποσέ.

Έχετε καταλάβει που το πάω με όλα αυτά, έτσι δεν είναι; Ναι, όλα τα άτομα με υψηλό ΔΜΣ παρήγγειλαν το κοτόπουλο με την παρμεζάνα και τα άτομα με φυσιολογικό ΔΜΣ την σαλάτα με το σολομό.

Οι προτιμήσεις αποκαλύφθηκαν.

Preferences, Revealed

New York Times
April 29, 2010

Freakonomics: Preferences, Revealed
by Stephen J. Dubner


Revealed preferences in airplane dining.

More

The Science of Liberty: Democracy, Reason, and the Laws of Nature

The spread of capitalism and democracy has inspired controversies over the direction of the modern world. Some scholars see a future of "multiple modernities," in which Western liberal democracy will give way to divergent political and economic systems; others see universal forces pushing all societies toward liberalism. In this spirited manifesto, Ferris, a science journalist, argues that science and the rise of "science societies" are the fundamental drivers of liberty and democracy. Societies need science to advance, and science requires political openness. This, of course, is an old thesis, rooted in the Enlightenment conviction that knowledge, innovation, freedom, and social advancement go together. In this restatement, Ferris traces the dual scientific and democratic revolutions from their Renaissance, Enlightenment, and early modern origins to the titanic twentieth-century battles between the liberal democracies and their fascist and communist rivals. Ferris also explores the scientific orientation of the United States' founders, such as Thomas Jefferson and Benjamin Franklin, and its relevance to their constitutional thinking and their noble "experiment" of a new nation. The Science of Liberty is sweeping and provocative, even if many may still doubt that science can extinguish prejudices, parochialisms, and illiberal impulses.